Moje ulubione płyty elektroniczne #16
16. Various - Auntie Aubrey’s Excursions Beyond the Call of Duty
Pierwsza cześć dwupłytowej składanki zawierającej wyłącznie utwory zremiksowane przez zespół The Orb. Zawiera tylko 18 utworów, a każda płytka trwa ponad 78 minut. A remiksy są cudowne, począwszy od 16 minutowego remiksy Material, poprzez 18-minutowy remiks Killing Joke, 13-minutowy remiks Keiichi Suzuki, 13-minutowy remiks Yello, 12-minutowy remiks Maurizio... Można tak długo. W każdym razie The Orb specjalizował się w długich remiksach (niestety obecnie już nie), bardzo powoli się rozwijających, bardzo ambientowych, pełnych dziwnych sampli i dźwięków, niesamowicie klimatycznych i w ogóle wspaniałych (wiem, beton jestem). Ze znanych wykonawców mamy tutaj np. Depeche Mode, Erasure, wspomniane już Yello czy Killing Joke, Primal Scream, Pop Will Eat Itself... Większość remiksów jest ambientowa, choć niektóre zachaczają mocno o house, tylko taki starszy z lat 89-91. Całość jest zmiksowana i słucha się tego bardzo dobrze. Polecam zwłaszcza wydanie z 1996 roku (pomimo tego, że w 90% jest MONO), bo wydanie z 2001 roku zawiera troszkę inny układ utworów. A część druga składanki, wydana w 2001 roku jest zdecydowanie słabsza.
Pierwsza cześć dwupłytowej składanki zawierającej wyłącznie utwory zremiksowane przez zespół The Orb. Zawiera tylko 18 utworów, a każda płytka trwa ponad 78 minut. A remiksy są cudowne, począwszy od 16 minutowego remiksy Material, poprzez 18-minutowy remiks Killing Joke, 13-minutowy remiks Keiichi Suzuki, 13-minutowy remiks Yello, 12-minutowy remiks Maurizio... Można tak długo. W każdym razie The Orb specjalizował się w długich remiksach (niestety obecnie już nie), bardzo powoli się rozwijających, bardzo ambientowych, pełnych dziwnych sampli i dźwięków, niesamowicie klimatycznych i w ogóle wspaniałych (wiem, beton jestem). Ze znanych wykonawców mamy tutaj np. Depeche Mode, Erasure, wspomniane już Yello czy Killing Joke, Primal Scream, Pop Will Eat Itself... Większość remiksów jest ambientowa, choć niektóre zachaczają mocno o house, tylko taki starszy z lat 89-91. Całość jest zmiksowana i słucha się tego bardzo dobrze. Polecam zwłaszcza wydanie z 1996 roku (pomimo tego, że w 90% jest MONO), bo wydanie z 2001 roku zawiera troszkę inny układ utworów. A część druga składanki, wydana w 2001 roku jest zdecydowanie słabsza.
28 grudnia 2005 o 19:00:10
zaciekawiło mnie, trza będzie skombinować....
28 grudnia 2005 o 20:29:53
Naprawdę warto. Druga część też nie jest zła, ale jak na mój gust za dużo "starego house'u".