Ta płyta zawiera wszystko, czego nie lubię w EBMie i electro-popie. Po pierwsze - okropny wokal. W porównaniu z opisanymi przeze mnie Covenant i VNV Nation wokalista Assemblage 23 uwielbia charczeć, wypluwać z siebie słowa, a tylko sporadycznie śpiewa (ale i wtedy mi się nie podoba). Po drugie - całość brzmi niesamowicie archaicznie. Nawet parę nowoczesnych brzmień nie likwiduje wrażenia, że przenieśliśmy się do połowy lat 80-tych, co mogłoby być ciekawe, gdyby nie sprawa trzecia - melodie. Są one tak niesamowicie banalne, typowe i irytujące, że naprawdę aż uszy więdną (przykładowo Sorry lub Madman's Dream).

Ta notka została wysłana 09 maja 2007 o 09:24:29.
Możesz przejść na koniec i zostawić komentarz.