Attenta! Oto najpopularniejsza płyta Manu Chao, gościa, który pomimo 50-tki na karku wciąż wygląda młodo...

Co mi się podoba: mnóstwo fajnych sampli po hiszpańsku i to dobrze wmiksowanych; że całość jest puszczona jednym ciągiem, bez przerw; że niekiedy są bardzo fajne, mocno wpadające w ucho melodie (Me Gustas Tu, Merry Blues, Trapped by Love, Denia); że czasami pojawiają się fajne dęciaki (Merry Blues, Eldorado 1997); że utwory pozbawione są perkusji, tylko sporadycznie pojawia się stopa z automatu; że, kiedy słucham kawałka Denia, to mam łzy w oczach (naprawdę nie wiem czemu, wprowadza mnie on w dziwny nastrój)...

Co mi się nie podoba: powtarzalność pomysłów (np. Mr Bobby to to samo co słynny przebój Bongo Bong, tylko z dęciakami i innym tekstem - cały pozostały podkład jest ten sam; a Me Gustas Tu i Infinita Tristeza to też dwie wersje tego samego kawałka); że czasami Manu Chao popada w banał (Papito, Bixo)...

Ale do słuchania we dwoje jest naprawdę ok!!

Ta notka została wysłana 14 września 2007 o 11:22:14.
Możesz przejść na koniec i zostawić komentarz.